Ik heb niet zo heel veel en misschien zelfs wel helemaal niets met lounge. Natuurlijk is het lekkere muziek voor op een zomers feestje, maar wanneer de zon, de zee en de drank ontbreken hoor ik er over het algemeen weinig tot niets meer in. Army Of Eves van de Nederlandse band Jee Kee Pee wordt omschreven als “superlounge met een vleugje dance” en is normaal gesproken dus niets voor mij. Normaal gesproken gaat deze keer echter niet op, want ik heb wel degelijk iets met deze plaat. Jee Kee Pee bestaat uit producers Andy Broeders en Paul Hattink en zangeres Eefke Boelhouwers. Met zijn drieën hebben ze een plaat gemaakt die op een aantal terreinen afwijkt van dertien in een dozijn lounge. Zo bevat Army Of Eves songs met een kop en een staart, kan zangeres Eefke echt zingen, maakt Jee Kee Pee muziek die variatie en avontuur hoog in het vaandel heeft staan en klinkt deze plaat werkelijk fantastisch. In muzikaal opzicht past Army Of Eves nog altijd prima in het hokje lounge, maar het is wel lounge die in artistiek opzicht interessant is. Waar de meeste lounge vervliegt wanneer je de strandtent verruilt voor de huiskamer, komt Army Of Eves van Jee Kee Pee in de laatste omgeving juist beter tot zijn recht. Juist wanneer je de tijd neemt voor deze plaat en hem niet alleen ziet als muzikaal behang, hoor je hoe prachtig deze plaat is opgenomen, hoe smaakvol de instrumentatie is en hoe goed de zang. Army Of Eves bevat 13 tracks die allemaal kunnen omschreven als lounge met invloeden. Soms komen deze invloeden uit de dance en r&b, soms uit de jazz en soms meer uit de ambient hoek. In alle gevallen vindt Jee Kee Pee de balans tussen lome en aangename lounge klanken waarbij je lekker wegdroomt en avontuurlijke muziek die je op het puntje van de stoel houdt. Door zowel gebruik te maken van organische als elektronische klanken krijgt de muziek van Jee Kee Pee een onderhuidse spanning die ik normaal gesproken mis in lounge muziek. Jee Kee Pee loopt hierdoor wellicht het risico in het hokje “vlees noch vis” te belanden, maar dit risico kan eenvoudig worden weggenomen. Beluister Army Of Eves eerst een keer aandachtig om te horen hoe knap en fraai het allemaal in elkaar steekt. Beluister de plaat vervolgens nog een keer met je ogen dicht en droom weg naar een mooie zomeravond aan het strand met lekker eten, goede rosé en hele lekkere muziek uit de speakers. Grote kans dat het in het laatste geval gaat om Army Of Eves van Jee Kee Pee. Erwin Zijleman
Onlangs wees een lezer van deze BLOG me op Charles The Bold van The Lonesome Southern Comfort Company. De cd kwam met de aanbeveling “smaakvolle Americana uit Zwitserland” en kreeg het luisteradvies “bij voorkeur laat op de avond of op een druilerige zondagmiddag” mee. Ik geef eerlijk toe dat ik niet direct enthousiast was. Zwitserland heeft geen naam hoog te houden wanneer het gaat om goede rootsmuziek en het aanbod in het Americana genre is momenteel zo groot dat het niet meevalt om nog in positieve zin op te vallen; iets dat momenteel dan ook maar heel weinig bands lukt. Toen het op de druilerige zondagmiddag die ik had gekozen om naar deze cd te luisteren ook nog eens prachtig weer was, gaf ik eerlijk gezegd geen cent meer voor de kansen van de Zwitsers. Charles The Bold van The Lonesome Southern Comfort Company blijkt echter een hele mooie plaat, die ook op een mooie nazomerse dag uitstekend tot zijn recht komt. The Lonesome Southern Comfort Company maakt inderdaad smaakvolle Americana, maar het is zeker geen Americana plaat waarvan er dertien in een dozijn gaan. Het tempo ligt vergeleken met de meeste soortgenoten van The LSCC erg laag en de zang is net wat stemmiger. De instrumentatie is daarentegen opwindender dan dat van vergelijkbare muzikanten (die deels te vinden zijn op het platteland van Kentucky en naar de achternaam Oldham luisteren). Het gitaarspel bestaat uit bijna hypnotiserende akkoorden die eindeloos herhaald worden en zo nu en dan worden omgeven door fraaie en vaak wat dreigende strijkers. Het is muziek waarbij het makkelijk wegdromen is, maar The LSCC is geen band die dit nastreeft. Zo nu en dan gaat de band immers flink los en evolueren de repeterende gitaarakkoorden in stevige solo’s die worden begeleid door al even vurige strijkers. Deze uitbarstingen geven Charles The Bold de spanning en dynamiek die in dit genre te vaak ontbreken, wat beluistering van deze plaat tot een bijzondere gebeurtenis maakt. Direct bij eerste beluistering was ik diep onder de indruk van deze plaat en mijn bewondering nam alleen maar toe nadat de zon was ondergegaan (dan komt de muziek van de Zwitsers inderdaad nog beter tot zijn recht). The Lonesome Southern Comfort Company heeft een cd gemaakt die niet alleen anders klinkt dan de meeste andere muziek in het genre, maar bovendien meer dan eens van een bijna ongekende schoonheid is. The LSCC is op papier misschien een beginnend bandje uit Zwitserland, maar klinkt op deze plaat als een gelouterde rootsband die op de toppen van haar kunnen opereert en hierbij ook nog eens de muzikale bakens verzet. Charles The Bold is een hele knappe plaat die wat mij betreft een breed publiek verdient en zeker de aandacht van iedereen die smaakvolle rootsmuziek een warm hart toedraagt. Erwin Zijleman
Charles The Bold van The Lonesome Southern Comfort Company is verkrijgbaar via de website van het label van de band: http://www.onthecamper.com/onthecamperrecords/store/or.html.
Darrell Scott is vooral bekend als songwriter en studiomuzikant. De afgelopen twintig jaar zijn de songs van Darrell Scott vertolkt door uiteenlopende artiesten en was hij te horen op tientallen platen. Hoe goed Darrell Scott uit de voeten kan op diverse snareninstrumenten was onlangs nog goed te horen op Robert Plant’s Band Of Joy, terwijl hij op de laatste plaat van Mary Gauthier nog eens fraai illustreerde wat een mooie songs hij schrijft (Scott tekende voor het prachtige Another Day Borrowed). Dat Darrell Scott zo nu en dan ook zelf prachtige platen maakt is minder bekend. Erg productief is Darrell Scott ook niet wanneer het gaat om zijn eigen platen, maar de platen die hij maakt zijn van hoge kwaliteit. Dat geldt zeker voor het onlangs verschenen A Crooked Road; wat mij betreft de beste plaat die de Amerikaan tot dusver heeft afgeleverd. Darrell Scott heeft lang gewerkt aan A Crooked Road en dat is te horen. Voor A Crooked Road heeft Scott werkelijk alles uit de kast getrokken. Naast een indrukwekkend arsenaal aan snareninstrumenten (vrijwel ieder instrument met snaren komt aan bod) heeft Scott ook zelf de percussie ingespeeld en draagt hij zorg voor de vocalen. Het moet een flinke klus zijn geweest om al deze bijdragen in elkaar te passen in de studio, maar beluistering van A Crooked Road laat horen dat Darrell Scott hierin uitstekend is geslaagd. A Crooked Road is overigens niet alleen in instrumentaal opzicht bijzonder gevarieerd, want ook op deze plaat weigert Darell Scott zich te beperken tot een bepaald genre. A Crooked Road is stevig verankerd in de tradities van de Amerikaanse folk- en countrymuziek, maar gaat ook uitstapjes richting blues, folk, jazz, gospel en rock niet uit de weg. Ook in vocaal opzicht is Darrell Scott een veelzijdig man, die indringend kan fluisteren maar de registers ook stevig open kan trekken. Voor A Crooked Road had Darrell Scott uiteindelijk zoveel materiaal verzameld dat er twee cd’s mee zijn gevuld. Van overdaad is gelukkig geen sprake, want A Crooked Road bevat geen zwakke songs. Sterker nog, A Crooked Road bevat alleen maar uitstekende songs, die ook nog eens indrukwekkende verhalen vertellen van een vijftiger die in zijn eigen ziel graaft maar ook de Amerikaanse samenleving een spiegel voor houdt. Op A Crooked Road kun je 20 tracks lang genieten van briljant snarenwerk, aansprekende songs en indringende vocalen. A Crooked Road is een plaat waarvoor iedere willekeurige singer-songwriter zou tekenen. Het is een plaat die prachtig laat horen want een getalenteerd muzikant en singer-songwriter Darrell Scott is, maar het is ook de beste singer-songwriter plaat van het moment. Darrell Scott was tot dusver vooral bekend als studiomuzikant en als songwriter voor anderen, maar met A Crooked Road laat hij horen dat hij ook als singer-songwriter moet worden gerekend tot de allerbesten. A Crooked Road is een buitengewoon indrukwekkende, maar ook nog eens bijzonder aangename singer-songwriter plaat van een zeldzaam hoog niveau. Erwin Zijleman
Ik heb niet zo heel veel en misschien zelfs wel helemaal niets met lounge. Natuurlijk is het lekkere muziek voor op een zomers feestje, maar wanneer de zon, de zee en de drank ontbreken hoor ik er over het algemeen weinig tot niets meer in. Army Of Eves van de Nederlandse band Jee Kee Pee wordt omschreven als “superlounge met een vleugje dance” en is normaal gesproken dus niets voor mij. Normaal gesproken gaat deze keer echter niet op, want ik heb wel degelijk iets met deze plaat. Jee Kee Pee bestaat uit producers Andy Broeders en Paul Hattink en zangeres Eefke Boelhouwers. Met zijn drieën hebben ze een plaat gemaakt die op een aantal terreinen afwijkt van dertien in een dozijn lounge. Zo bevat Army Of Eves songs met een kop en een staart, kan zangeres Eefke echt zingen, maakt Jee Kee Pee muziek die variatie en avontuur hoog in het vaandel heeft staan en klinkt deze plaat werkelijk fantastisch. In muzikaal opzicht past Army Of Eves nog altijd prima in het hokje lounge, maar het is wel lounge die in artistiek opzicht interessant is. Waar de meeste lounge vervliegt wanneer je de strandtent verruilt voor de huiskamer, komt Army Of Eves van Jee Kee Pee in de laatste omgeving juist beter tot zijn recht. Juist wanneer je de tijd neemt voor deze plaat en hem niet alleen ziet als muzikaal behang, hoor je hoe prachtig deze plaat is opgenomen, hoe smaakvol de instrumentatie is en hoe goed de zang. Army Of Eves bevat 13 tracks die allemaal kunnen omschreven als lounge met invloeden. Soms komen deze invloeden uit de dance en r&b, soms uit de jazz en soms meer uit de ambient hoek. In alle gevallen vindt Jee Kee Pee de balans tussen lome en aangename lounge klanken waarbij je lekker wegdroomt en avontuurlijke muziek die je op het puntje van de stoel houdt. Door zowel gebruik te maken van organische als elektronische klanken krijgt de muziek van Jee Kee Pee een onderhuidse spanning die ik normaal gesproken mis in lounge muziek. Jee Kee Pee loopt hierdoor wellicht het risico in het hokje “vlees noch vis” te belanden, maar dit risico kan eenvoudig worden weggenomen. Beluister Army Of Eves eerst een keer aandachtig om te horen hoe knap en fraai het allemaal in elkaar steekt. Beluister de plaat vervolgens nog een keer met je ogen dicht en droom weg naar een mooie zomeravond aan het strand met lekker eten, goede rosé en hele lekkere muziek uit de speakers. Grote kans dat het in het laatste geval gaat om Army Of Eves van Jee Kee Pee. Erwin Zijleman
